Be a man

Πήγαμε προχθές με κάτι παιδιά στο Nandos. Αυτό το μαγάζι σερβίρει αποκλειστικά κοτόπουλο. Στην παρέα είχαμε ένα παιδί από το Μπαγκλαντέζ. Κάτσαμε στο τραπέζι και παράγγειλα κοτόπουλο πικάντικο με σκορδόψωμο. Ο φίλος από το Μπαγκλαντέζ επέμενε να βάλω τσίλι πάνω στο φαί μου. "Be a man", έλεγε, "put some chilli on top". Επειδή δεν ήθελα να ηττηθώ, έβαλα μια γερή δόση και στα δυο μπούτια κοτόπουλο στο πιάτο μου. Φανταστείτε τώρα συνδυασμό: τσίλι, πικάντικα μπαχάρικα, σκορδόψωμο. Σα να λέμε Φουκοσίμα, σεισμός και τσουνάμι. Από τις πρώτες δυο μπουκιές ένιωθα τις κλανιές μου να ανυπομονούν να βγούν από τον κώλο μου, αλλά εγώ καρτερικά και με ιώβεια υπομονή τις συγκρατούσα σφιγγόμενος. Δεν ξέρω πως διάολο τα κατάφερα, αλλά έφαγα όλο το φαί χωρίς να αμολήσω ούτε καν μια αθόρυβη. Ε στο τέλος δεν άντεξα. Μόλις φάγαν όλοι, δεν άντεξα. Άφησα τον εαυτό μου ελεύθερο και εξαπέλυσα την οργή του Προμηθέα. Με πολύ προσοχή, φροντίζοντας να μην ακουστεί τίποτα, συγκρατούσα την ορμή της κλανιάς δίνοντας μια αρμονία στην ροή των αερίων. Χωρίς να καταπιέζομαι, κατάφερα να επιβάλλω σταθερή ροή στο σφιγκτήρα και τα πρώτα σημάδια φάνηκαν στα απορημένα και αναγουλιασμένα πρόσωπα των συνδαιτημόνων μου. "Κάποιος βόθρος άνοιξε", είπε ο ένας, κοιτώντας δεξιά-αριστερά μπας και δει το συνεργείο αποχετεύσεων. Τους αποκάλυψα όλη την αλήθεια. "Παιδιά έκλασα. Πάω τουαλέτα". "Τώρα τη θυμήθηκες;", απάντησαν.

Πήγα μέσα, έκατσα και στ'αρχίδια μου όλα. Το σκατό έρρεε ελαφρώς παχύρευστο. Από τη μία ξενέρωσα, γνωρίζοντας πόσο θα παιδευτώ να σκουπιστώ μετά, αλλά συνάμα ήμουν ικανοποιημένος απο το πόσο γλυκά και μαλακά έρρεε το καυτό μάγμα έξω από τον κώλο μου, για να εναποτεθεί στο κακόμοιρο πορσελάνινο τοίχωμα της τουαλέτας. Δεν ένιωθα όμως άδειος. Ένιωθα κάτι να θέλει να βγει, γι'αυτό και συνέβαλα τα μέγιστα. Ακόμα ένα μικρό σκατό σε μορφή στενής λωρίδας προσγειώθηκε υπερήφανα στο νερό. Κι όμως! Ακόμα ένιωθα γεμάτος. Το πήρα απόφαση. Πρόκειται για χέσιμο-format. Χωρίς βιασύνη, έβγαλα το κινητό μου και μπήκα στο Internet. Επί 10 λεπτά σερφάριζα και οι μικρές κουραδίτσες που συνόδευαν το μεγάλο αφεντικό βρήκαν το δρόμο της εθελούσιας εξόδου. Όταν πλέον ένιωσα ικανοποιημένος οπτικά, ηχητικά και ψυχολογικά, σκουπίστηκα και τράβηξα καζανάκι. Ήμουν εντάξει. Κατέβηκα κάτω και εξήγησα σε όλους για ποιο λόγο έλειψα.

Shitting bricks

Σήμερα δεν έχεσα, σήμερα έγινα μπετονιέρα. Διενήργησα ένα μελλοδραματικό και πολυσύνθετο χέσιμο. "Αυτή το φορά", σκέφτηκα, "δε τη βγάζω καθαρή". Το χέσιμο έλαβε χώρα στις τουαλέτες της δουλειάς. Είναι συχνό φαινόμενο αμέσως μετά το lunch time, να τρέχουνε όλοι στις τουαλέτες. Αμέσως όμως! Λες και θα μας κλέψουν τις χέστρες. Πήγα,λοιπόν, κι εγώ κατά τις μιάμιση να αμολύσω το φορτίο. Ανοίγοντας την πόρτα της τουλέτας διαπιστώνω ότι όλες οι χέστρες είναι πιασμένες. "Κανένας λόγος ανησυχίας", είπα ήρεμα στον εαυτό μου. "Έχουμε τουαλέτες και στον κάτω όροφο". Αυτή η σκέψη με βοήθησε να ηρεμήσω, και παρά τον πρόσκαιρο πανικό μου, η καρδιά μου ήρθε στη θέση της και με υπερηφάνεια άνοιξα την πόρτα της εξόδου και κατευθύνθηκα προς τον κάτω όροφο. Μπαίνοντας διαπιστώνω ότι και αυτές οι τουαλέτες ήταν πιασμένες. Και όχι απλά πιασμένες. Το σκηνικό που αντίκρυσα ήταν ήχοι κλανιάς και βογγητά ανακούφισης να διαδέχονται το ένα το άλλο, μυρωδιές σκατίλας και κατρουλίλας να δημιουργούν ένα συνονθύλευμα που ανασταίνει ακόμα και να νεκρό ιποππόταμο, και έναν άκυρο να ρουφάει τη μύτη του, την ώρα που ο διπλανός του βούρτσιζε τα δόντια του. Μέσα σε αυτή την αναμπουμπούλα, ήταν πλέον ξεκάθαρο ότι δε θα χέσω σύντομα. Σφίγγοντας γερά την κωλοτρυπίδα μου και καταπίνοντας την απογοήτευση μου, πήγα στον υπολογιστή μου να συνεχίσω την εργασία μου. Μετά από μισή ώρα έκανα την μεγάλη απόπειρα και ευτυχώς οι τουαλέτες στον όροφο μου είχαν αδειάσει. Διαλέγω το πρώτο κουβούκλιο και κατεβάζω το παντελόνι μου. Η θερμότητα στο καπάκι της τουαλέτας με έκανε να καταλάβω πως ήταν μια πολύ δύσκολη ώρα για τις χέστρες: 80 άτομα εξυπηρετούνται μόνο από δύο λεκάνες. Είναι θαύμα πως διατηρούνται ακόμα σε λειτουργική κατάσταση, και είμαι σίγουρος πως αυτές οι χέστρες δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους κάθε μέρα. Εκείνη την ώρα ένιωσα την ανάγκη να αποδώσω φόρο τιμής στη χέστρα μου. Μην γνωρίζοντας κάποιον άλλον τρόπο, τράβηξα το καζανάκι και προσεκτικά καθάριζα τη λεκάνη με τη βούρτσα. Είμαι σίγουρος ότι αυτή η πράξη μου θα εκτιμηθεί στο μέλλον. Έπειτα έκατσα και άρχισα να σπρώχνω την κουράδα προς τα κάτω. Επειδή όμως αυτές τις μέρες παιδεύομαι λίγο, βάλε και την αναμονή επειδή ήταν ώρα αιχμής, η κουράδα έσφιγε και διογκώθηκε με αποτέλεσμα να μη γλυστράει εύκολα απο το έντερο, όπως προστάζουν οι προδιαγραφές του καλού και ιδανικού χεσίματος. Φυσικά, ένας μαιτρ του είδους όπως εγώ, δεν είναι δυνατόν να πτοηθεί από αυτη τη μικρή δυσκολία. Πήρα μια βαθιά ανάσα, έκλεισα τα μάτια μου και φαντάστηκα τον εαυτό μου πάνω σε μια ερημική και μαγευτική παραλία, με τον παφλασμό των κυμάτων να ηρεμεί την ψυχή μου και τις ακτίνες του ήλιο να μαστιγώνουν αλύπητα την επιδερμίδα μου. Οι σκέψεις αυτές διέστειλαν την κωλοτρυπίδα μου και κατέβασαν την κουράδα σε θέση εκτόξευσης. Τότε, αστραπιαία, πήρα μια βαθιά ανάσα και σφίχτηκα απότομα και όσο πιο δυνατά μπορούσα. Αυτό ήτανε. Αυτή η στιγμιαία, μα βίαιη, ώθηση ήταν ικανή να στείλει το σκατό στον προορισμό του. Bullseye. Το χαρακτηριστικό βαθύ "πλαφ" που δέχτηκα ως feedback όπως οι κοτρώνες μου βυθίζοταν στα βάθη του αποχετευτικού συστήματος, ήταν το σινιάλο ότι όλα τελείωσαν. Σκουπίστηκα κι έφυγα. Και μετά ξαναγύρισα πίσω να τραβήξω καζανάκι γιατι το ξέχασα. Ήμουν πλέον ελεύθερος.

22-3-09 απόγευμα

Το μεσημέρι μας καλέσανε σε ένα σπίτι και φάγαμε του σκασμού. Εγώ ήμουν ήδη υπό την επήρρεια των φασολιών και λίαν συντόμως άρχισε να πονάει το στομάχι μου. Τα έντερα μου φούσκωναν από αέρια, σαν Garett δυομισάρα που ρουφάει στις πεντέμιση χιλιάδες στροφές.  Η πίεση στην κοιλιά μου πρέπει να είχε φτάσει τα 4 bar, όμως καθόμασταν στο τραπέζι και μου απαγορευόταν δια ροπάλου να κλάσω. Μετά από 2 ώρες, που φάγαμε το επιδόρπιο και ήπιαμε το καφέ, και ενώ εγώ είχα φτάσει στο αμήν, το φιλαράκι μου αποφάσισε να φύγουμε και σπεύσαμε στο αμάξι. Μόλις έφτασα σπίτι έκατσα στη χέστρα και άνοιξα το pc master. Το συγκεκριμένο τεύχος τυχαίνει να το διαβάζω κάθε μέρα όταν χέζω και μάλιστα το ανοίγω πάντα στην ίδια σελίδα. Κατά συνέπεια διαβάζω την ίδια σελίδα εκατομμύρια φορές. Αφού σφίχτηκα με όλη μου τη δύναμη, εξαπέλυσα την παραδείσια μελωδία που βγάζει και το παραμικρό κομματάκι φασολιού.  Ένιωθα το στομάχι μου σα σαμπρέλα που της έχεις βγάλει το καπάκι και ξεφουσκώνει με μανία. Αφού ξαλάφρωσα από τα αέρια, αποφάσισα να κάνω ένα διάλειμμα πρωτού αρχίζω να ξεφορτώνω κουράδες. Μετέβηκα στην στήλη αλληλογραφίας του pc master και ξεκίνησα να διαβάζω τα γράμματα αναγνωστών.  Ζήτημα να είχα προλάβει να διαβάσω την πρώτη πρόταση της σελίδας, όταν με ύπουλο και υποχθόνιο τρόπο μου ξεγλύστρισε μια πηχτή κουράδα, η οποία έσκασε με φόρα στο νεράκι. Σταγόνες νερού πιτσίλισαν τον κώλο μου και άρχισα να κατεβάσω παναγίες, αδιαφορώντας αν με ακούνε από το φωταγωγό. Δε μ'ένοιαζε τίποτα.Η αξιοπρέπεια μου είχε πάει περίπατο. Έβριζα τα σκατά και τις κουράδες σαν λιμενεργάτης. Έμεινα έκπληκτος με το τι βρισιές μπορεί να σκεφτεί ο ανθρώπινος νους σε τέτοιες οριακές καταστάσεις. Αν θέλεις να δεις το χαρακτήρα ενός ανθρώπου, πιτσίλισε τον με το δικό του σκατόνερο. Η τουαλέτα είναι το καλύτερο σχολείο. Η κουράδα αυτή ήταν η μία και μοναδική όπως φαίνεται. Μόλις ξεθύμωσα, σκουπίστηκα, τράβηξα καζανάκι και σηκώθηκα. 

22-3-09 πρωί

Το σημερινό πρωϊνό χέσιμο μου προκάλεσε μεγάλη έκπληξη. Όχι επειδή ζορίστηκα ιδιαίτερα, ή επειδή η ποσότητα σκατών που απέβαλλα ξεπερνούσε το μέσο όρο. Αυτό που μου κίνησε την προσοχή ήταν το χρώμα του σκατού. Το σημερινό χέσιμο έλαβε χώρα αφού έφτιαξα καφέ και κάθισα στον υπολογιστή να τον πιώ. Επειδή εδώ και μέρες μου έχει τελειώσει η ζάχαρη και βαριέμαι να πάω να πάρω, τον φτιάχνω σκέτο. Ο σκέτος καφές, ώς γνωστόν, είναι το ultimate καθαρτικό. Ο πανάθλιος αυτός καφές, τα φασόλια που έφαγα χθες και δε χώνεψα ακόμα τελειώς, αλλά και το πρωϊνό ξύπνημα μέσα στο κρύο και την υγρασία, δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες στις οποίες εκολάπτεται το καλό χέσιμο. Η κουράδες είχαν μείνει στο παχύ μου έντερο όλη νύχτα, σαν το παλιό καλό κρασί που με τα χρόνια ωρίμασε στο βαρέλι.  Αν και με το που ξύπνησα πάλι ξεσκίστηκα στις κλανιές, δεν αισθανόμουν την ανάγκη να πάω στην τουαλέτα. Αλλά με το που ήπια την πρώτη γουλιά καφέ, τα μέσα μου ήρθαν  ένα χιλιοστό μακριά απ'την κωλοτρυπιδα. Σηκώθηκα από το γραφείο και μπαίνω στη φιλόξενη τουαλέτα μου. Αυτή τη φορά δεν είχα χρόνο για pc master και μαλακίες. Ο καφές τα γάμησε όλα και το μόνο που ήθελα ήταν να νιώσω τη γνώριμη αίσθηση του καπακιού γύρω απ'τον κώλο μου. Κάθισα και άρχισα να χέσω με τη μία, κλάνοντας ταυτόχρονα, προωθόντας τα σκατά κατευθείαν στη λαίμαργη χέστρα μου. Για άλλη μια φορά το σκατό ήταν πηχτό, πράγμα το οποίο το περίμενα, μετά από τόσο όσπριο που κατανάλωσα. Το ξέχεσμα για άλλη μια φορά ήταν αρκετά έυκολο. Μάλλον έχω να μάθει την κωλότρυπα και το σκατό δε με ταλαιπωρεί πλέον. Σηκώθηκα όρθιος να δω τι έβγαλα και προς μεγάλη μου έκπληξη βλέπω πως τα σκατά μου είχαν ένα πολύ ανοιχτό καφέ χρώμα. Άσε που ήταν και μαλακά σα λιωμένο παγωτό. "Ωραία", σκέφτηκα, "άμα τα έβαζα σε ένα χωνάκι και τα κέρναγα στα γυφτάκια σιγά μην καταλάβαιναν τη διαφορά". Αυτό το ανοιχτό καφέ χρώμα με ανησύχησε ιδιαίτερα, αλλά μετά σκέφτηκα ότι ήταν λογικό, μετά από τόσα φασόλια που έφαγα. Τράβηξα το καζανάκι και επέστρεψα στο δωμάτιο. 

21-3-09

Πάει πολύς καιρός που έχω να ασχοληθώ με το ημερολόγιο χεσιμάτων. Ευτυχώς θυμήθηκα την ύπαρξη του και μετά από ένα πολύ ευχάριστο και ανακουφιστικό χέσιμο, νιώθω την παρόρμηση να καταγράψω το θεάρεστο γεγονός. Σήμερα έφαγα γίγαντες. Έβρασα ένα κιλό και μέχρι να χέσω είχα φάει το μισό.  Όλη την ημέρα οι κλανιές διαδέχονταν η μία την άλλη. Τζούφιες, κούφιες, βροντερές, ζουμερές... Με δυο λόγια ο κώλος μου είχε πάρει φωτιά, αλλά δε μου ερχόταν χέσιμο, γι'αυτό και έβαλα να παίξω Quake Live. Μετά το τέλος του clan arena (όνομα και πράμα, γιατί μπορεί το σπίτι μου να μην είχε γίνει αρένα, είχε γίνει όμως κλαν) άνοιξα λίγο msn και ξαφνικά ένιωσα μια σουβλιά να διαπερνά τα σωθικά μου. Ομολογώ πως αυτή τη στιγμή την περίμενα πολύ νωρίτερα κατά τη διάρκεια της ημέρας. Μήπως τελικά οι γίγαντες ήταν τζούφιοι; Μήπως παρ'ελπίδα το φαί μου πέσει ελαφρύ; Μήπως τη γλυτώσω σήμερα; Αρχίδια. Ο βρόντος στο έντερο μου είχε αρχίσει να δυναμώνει, και παρ'ολο που η συζήτηση είχε ανάψει, πέταξα μια έξυπνη ατάκα στο chat και εκτοξεύτηκα στη χέστρα σα πεινασμένη τίγρη που αντικρύζει ένα κοπάδι ζέβρες. Για καλή μου τύχη είχα αφήσει το καινούργιο τεύχος του pc master στο πλυντήριο. Προσπαθούσα ταυτόχρονα να κατεβάσω το παντελόνι μου με το ένα χέρι, ενώ με το άλλο χέρι προσπαθούσα με τις λιγοστές δυνάμεις που μου είχαν απομείνει, να ξεφυλίσω το περιοδικό. Οι αδέξιες κινήσεις μου είχαν σαν αποτέλεσμα να χάσω τον έλεγχο του κόλου μου, και τότε μια βροντερή πορδή μου υπενθύμισε πως δε βρίσκομαι σε αναγνωστήριο.  Με μια κίνηση ματ, από εκείνες που πραγματοποιεί ο άνθρωπος κάτω από συνθήκες ζωής και θανάτου, πέταξα το περιοδικό και κατέβασα το καπάκι. Κάθισα και με τα χερια μου ανοιξα τα κωλομέρια μου για να μεγιστοποιήσω το throughput της κωλοτρυπιδας, καθώς είχα την αίσθηση πως θα βγουν πηχτά, και δεν ήθελα οι τσίρλες να λερώσουν την κωλοχαράδρα. Πόσο αφελής ήμουνα... Η τσίρλα άρχισε να ρέει άφθονη,σκατώνοντας ό,τι βρει στο πέρασμα της και βρωμοκοπόντας σαν κόλαση. Η τουαλέτα μου είναι μικρή και η κατάσταση είχε γίνει αφόρητη. Χρησιμοποιήσα το αποσμητικό για να αραιώσω τη μυρωδιά και συνέχισα το χέσιμο μου. Ξέρω πάντα πως μετά την τσίρλα ακολουθεί ακόμα ένα μικρό τμήμα σκατού που πρέπει να βγει και είναι πολύ πιθανό να λερώσει το βρακί μου. Αυτή τη φορά όμως δε θα έπαιρνα αιχμαλώτους. Κάθισα μπάστακας και σφιγγόμουνα με επιμονή μέχρι να φύγουν όλα για όλα. Ήθελα να σηκωθώ καθαρός, σα σκληρός δίσκος μετά από format. Κι έτσι κι έγινε. Για το ξέχεσμα χρειάστηκα τέσσερα σκουπίσματα και αυτό μου έδωσε πολλή χαρά. Σηκώθηκα κύριος και πήγα στο pc.

25-01-08

Επαιζα βιρτουα τεννις και ενιωσα τρελο κοψιμο. Πηγα στη χεστρα, κατεβασα τα βρακια μου, εκατσα

και αμεσως ενιωσα το σκατο να κατεβαινει. Ηταν καπως ζουμερα, αρκετα συμπαγη. Εκανα λιγη υπομονη να παρω το λινουξ φορματ και το ανοιξα σε μια σελιδα που αξιζε να διαβασω.Μολις αφησα τον εαυτο μου ελευθερο, ενας πακτωλος σκατών έφευγε απο την κολότρυπα και επεφτε μαλακα στην πορσελανη της χεστρας, για να γλυστριζει με χάρη στο νεράκι. Με κυρίευσε ανησυχία για το

αν η κουράδα είναι αρκετά μεγάλη για να βουλώσει πάλι η χέστρα, αλλά άλλη μια μικρή κουραδίτσα άρχισε να κάνει έξοδο. Αυτη τη φορά ήταν λεπτή και αρκετά μακρουλή, οπότε έσπρωχνα με δύναμη

για να αποβάλλω και την παραμικρό ψύγμα σκατού. Αυτή ήταν η τελευταία ποσότητα σκατού. Έπειτα πήρα λίγο κολόχαρτο και σκουπίστηκα. Είδα ότι ο κόλος μου δεν ήταν πολύ βρώμικος, ωστόσο χρειαζόταν ακόμα ένα χεράκι.  Το τρίτο σκούπισμα έδειξε ότι είμαι καθαρός. Τράβηξα το καζανάκι, περιμένοντας να δω αν είμαστε βουλωμένοι, αλλά η καταβόθρα τα ρούφηξε όλα με τη μία. Στο θέαμα

αυτό έμεινα με ένα αίσθημα ικανοποίησης. Σήκωσα το παντελόνι μου και εξήλθα της τουαλέτας.

Γιατί τα χεσίματα αξίζουν να καταγραφούν

   Ξεκινάω από σήμερα να καταγράφω όλα τα χεσίματα της ζωής μου. Πολλοί θα αναρωτιέστε, και είναι φυσικό, γιατί αυτός ο μαλάκας γράφει για τα σκατά του; Το ερώτημα αυτό βασάνισε και εμένα, λίγες στιγμές αφού μου ήρθε η ιδέα για αυτό το ιδιότυπο ημερολόγιο. 

   Πιστεύω ότι το χέσιμο είναι μια υποτιμημένη και παρεξηγημένη πτυχή της ζωής ενός άντρα.  Όλοι παραδέχονται ότι το χέσιμο είναι απόλαυση, ωστόσο κανείς δε νιώθει περήφανος τη στιγμή που σηκώνεται από τη λεκάνη.Γιατί; Πρόκειται για μια φυσική, βιολογική διαδικασία που κανείς δεν πρέπει να αποφεύγει. Ίσως είναι η μυρωδιά των σκατών που προκαλεί αποστροφή σε αυτή τη διαδικασία. Όμως αν το καλοσκεφτεί κανείς, και το χταπόδι όταν το βράζεις βρωμοκοπάει το σύμπαν, αλλα το τρωνε όλοι με πολύ μεγάλη ευχαρίστηση. Φυσικά, με αυτό το επιχείρημα, δεν σκοπεύω να σας πείσω να φάτε σκατά, αλλά δίνω ένα παράδειγμα για την όλη ιστορία. Είναι ένα παράδειγμα αντίστοιχο με το ασχημόπαπο που έγινε κύκνος, την κάμπια που γίνεται πεταλούδα, την γκόμενα που στο λύκειο ήταν μπάζο και μετά από 4 χρόνια γίνεται απίστευτο μουνί.

   Το χέσιμο έχει κρυμμένη μια ενδόμυχη ομορφιά, που είναι αδύνατο να αντιληφθεί κανείς με γυμνό μάτι. Κρυμμένο πίσω από την ντροπή μας και καλλυμένο από ένα πέπλο αμηχανίας,  το χέσιμο έχει πολλά ωφέλη στον άνθρωπο. Πάνω απ’όλα, είναι η ευχαρίστηση του ξαλαφρώματος. Το σώμα μας αποβάλλει κάτι που το πιέζει, και αυτό προκαλεί ευφορία. Όπως το φαγητό γεμίζει το στομάχι μας και γουστάρουμε, με το σκατό αδειάζει το έντερο μας και επίσης γουστάρουμε. Πρόκειται για τις δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος, όσο και να μη θέλει κανείς να το παραδεχτεί.  Είναι μια μικρή στιγμή της καθημερινότητας, που παρ’όλη την ευχαρίστηση που μας προσφέρει, ελάχιστοι έχουν δαπανήσει έστω και μισό δευτερόλεπτο να εκτιμήσουν την κατάσταση, να νιώσουν χαρά και ευγνωμοσύνη στις δυνάμεις του σύμπαντος που συνέθεσαν την υπέροχη αρμονία της αφόδευσης. Και όπως όλες τις καλές στιγμές της ζωής μας, τις στιγμές του χεσίματος πρέπει να τις μοιραζόμαστε με τους ανθρώπους που αγαπάμε.